Menu:

O rasie

O rasie

Psy były prawdopodobnie pierwszymi oswojonymi przez człowieka zwierzętami. Archeologiczne znaleziska sugerują bliskie relacje, jakie rozwijały się między człowiekiem i psem, trwają one po dziś dzień. W czasach starożytnych psy były używane do polowania, jako psy-przewodnicy, ale również były źródłem żywności i futer. Nie wiadomo, kiedy Akity (pierwotnie uznawane jako regionalny typ psa) były udomowione. Znany, zachowany w dobrym stanie szkielet Kamikawa w Miyagi to szkielet psa o wysokości 59 cm. Wyroby garncarskie tego okresu przedstawiały psy z wyprostowanymi uszami i zawiniętym ogonem. Niektóre z tych psów są podobne do dzisiejszych japońskich psów. Ich wizerunki są też na płaskorzeźbach świątynnych dzwonów odlanych z brązu. Sceny polowania przedstawiane w tamtym okresie także uwidaczniają japońskie psy tamtej epoki z prostymi uszami i zakręconymi, a czasem także sierpowatymi ogonami.

Rys historyczny

Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na najgrubszego zwierza - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia, oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.
Psy podobne do akity istniały rzekomo już 5000 lat temu. Niewątpliwie towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.
Następne stulecia, obfitujące w wojny a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej pięknej rasy. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniósł renesans rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu "japońskiego psa" akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony "narodowym psem Japonii".
Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk.
Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dążyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak przede wszystkim o cechach szpica, czyli eliminowano naleciałości walczących molosów.

Historia Hachiko

Dla Japończyka najbardziej znany Akita to Chuken Hachiko , co znaczy "lojalne Hachiko", ale zwykle mówi się Hachiko.

Hachiko, biały pies Akita, urodził się w Odate, w Prefekturze Akita w listopadzie 1923. Gdy miał dwa miesiące, znalazł się w domu profesora Eizaburo Ueno w Tokio. Profesor nazwał szczenię Hachi, zdrobniale Hachiko. W tym czasie profesor Ueno mieszkał na przedmieściach Tokio w pobliżu Stacji Shibuya i dojeżdżał pociągiem z rolniczej stacji doświadczalnej w Nishihara, gdzie pracował.

21 Maja 1925 r. Hachiko jak zwykle był przy stacji Shibuya, oczekując swego pana, przybywającego pociągiem o czwartej. Jednak Dr Ueno nie powrócił tym razem, ponieważ zginął tragicznie w wyniku wypadku na uniwersytecie. Hachiko miał wtedy osiemnaście miesięcy. Dnia następnego i przez kolejne dziewięć lat Hachiko wracał na stację i oczekiwał na swego kochanego pana, potem zaś wracał samotnie do domu. Hachiko przebywał w domach krewnych lub przyjaciół, ale ciągle wracał do pociągu na stacji Shibuya, aby oczekiwać na swego pana, który już nigdy nie miał powrócić.

Nic i nikt nie mógł zniechęcić Hachiko do tego nocnego czuwania. Tak było aż do jego śmierci, w marcu 1934 r., w wieku 11 lat i 4 miesięcy , kiedy to Hachiko zabrakło na swoim miejscu przy pociągu.

Wierność Hachiko stała się znana na całą Japonię, kiedy 4 października 1933 r. w Asahi Shinbun (Wiadomości Asahi) ukazał się artykuł "Wierny stary pies oczekuje na zmarłego pana przez siedem lat". Po śmierci Hachiko gazeta sugerowała, aby przy stacji wznieść pomnik na jego cześć. Wpłynęły składki z USA i innych krajów. Dziś posąg Hachiko składa cichy hołd dla wierności i lojalności rasy. Brązowy posąg Hachiko był wzniesiony w 1934 r., przy jego miejscu oczekiwania przy stacji Shibuya, które to miejsce obecnie jest najpopularniejszym miejscem spotkań w Tokio. Sam Hachiko zaś został wypchany i znajduje się na stałej ekspozycji w Tokijskim Muzeum Sztuki.

Podczas II wojny światowej posąg został przetopiony, by wspomóc japońskie wojsko. Nowy posąg powrócił do stacji Shibuya w 1947r. Inny posąg Hachiko, choć już nie tak znany, wzniesiony jest naprzeciwko stacji Odate w 1935r. I on również został przetopiony podczas wojny, a powrócił na miejsce dopiero w 1987 roku.